به گزارش آوای شرجی نیوز، پالایشگاه ستاره خلیج فارس در بندرعباس بار دیگر به یکی از نقاط کانونی سیاست تأمین بنزین کشور تبدیل شده است؛ این بار نه با افتتاح یک واحد جدید، بلکه با تغییر در ترکیب محصول نهایی. وحید قانعیفرد، مدیرعامل شرکت نفت ستاره خلیج فارس، اعلام کرده است که برای اجرای این طرح، ۳۳ هزار تن متانول از پتروشیمی زاگرس تأمین و وارد پالایشگاه شده و پس از انجام بررسیهای فنی و آزمایشهای لازم، فرآیند اختلاط متانول و بنزین یا همان «بلندینگ» با سهم ۳ درصدی متانول در ترکیب نهایی به اجرا درآمده است. بر اساس اعلام مدیرعامل، محصول نهایی از نظر شرکت نفت ستاره خلیج فارس، استانداردهای مورد تأیید شرکت ملی پالایش و پخش فرآوردههای نفتی را داراست.
اهمیت این خبر فقط در عدد ۴۹ میلیون لیتر خلاصه نمیشود. ستاره خلیج فارس از ابتدا با مأموریت کاهش وابستگی کشور به واردات فرآوردههای استراتژیک ساخته شد و در سالهای گذشته به یکی از مهمترین مراکز تولید بنزین کشور تبدیل شده است. منابع تخصصی پیش از این ظرفیت تولید بنزین آن را در محدوده ۴۷ میلیون لیتر در روز اعلام کرده بودند و اکنون اعلام ظرفیت ۴۹ میلیون لیتری نشان میدهد که حتی افزایش چند میلیون لیتری در یک پالایشگاه، برای سیاستگذار انرژی کشور اهمیت زیادی دارد. در اقتصاد بنزین، هر میلیون لیتر اضافه تولید در روز فقط یک عدد صنعتی نیست؛ بلکه به معنای کاهش بخشی از فشار بر شبکه تأمین، کاهش نیاز احتمالی به واردات و افزایش قدرت مدیریت بازار سوخت است.
از منظر سیاست صنعتی، استفاده از متانول در طرح بلندینگ میتواند به معنای ایجاد پیوند میان دو زنجیره مهم انرژی کشور یعنی پتروشیمی و پالایش باشد. در این مدل، بخشی از ظرفیت تولید متانول کشور میتواند وارد چرخه تأمین سوخت شود و پالایشگاه با استفاده از یک ماده مکمل، حجم محصول نهایی خود را افزایش دهد. با این حال، موضوع کیفیت محصول نباید مورد غفلت قرار گیرد. بنزین مستقیماً با خودرو، موتور، شبکه توزیع، مصرفکننده و در نهایت کیفیت هوای شهرها ارتباط دارد و هرچه اطلاعات درباره مشخصات فیزیکی و شیمیایی بنزین نهایی، عدد اکتان، الزامات مربوط به آب و ناخالصیها شفافتر باشد، اعتماد عمومی نیز بیشتر خواهد شد.
برای هرمزگان، این خبر معنایی فراتر از یک خبر صنعتی دارد. استانی که سالهاست بخش بزرگی از زیرساخت انرژی، پالایش، پتروشیمی، بندر و تجارت کشور را در خود جای داده، اکنون بار دیگر نقش خود را در تأمین یکی از حیاتیترین کالاهای اقتصاد ایران نشان میدهد. با این حال، این ظرفیت یک مطالبه جدی نیز ایجاد میکند: اگر هرمزگان یکی از اصلیترین تأمینکنندگان انرژی کشور است، سهم مردم و اقتصاد محلی از این زنجیره ارزش باید متناسب با جایگاه استان دیده شود. افزایش تولید بنزین میتواند در کوتاهمدت یک خبر خوب برای شبکه تأمین سوخت کشور باشد، اما برای تبدیل آن به یک دستاورد پایدار، باید همزمان مسیرهایی چون توسعه ظرفیت پالایشی واقعی، افزایش بهرهوری واحدهای موجود، کنترل مصرف، نوسازی ناوگان حملونقل و مقابله با قاچاق سوخت دنبال شود.
